Maak kennis met de onderzoeksjournaliste

De BiomensAangekomen in de collegezaal waren ze veel te vroeg, maar bijna iedereen was er al. Er hing een opgewonden sfeer. Iedereen was in gesprek over wat ze gingen doen. En een aantal jonge vrouwen hadden het ook over Vonbruck zelf. Karin had gelijk gehad. Vonbruck was in vele opzichten een aantrekkelijke jongeman en niet veel ouder dan ze zelf was. Net toen haar gedachten naar hem afdwaalden ging de deur open en kwam Vonbruck binnen. Voordat hij achter het katheder stond had iedereen plaatsgenomen in de collegebanken. De zaal was berekend op veel meer studenten. Het exclusieve groepje zat bij elkaar en de grootte van de zaal had geen invloed. Vonbruck stak direct van wal toen hij achter het spreekgestoelte stond. ‘DNA oftewel desoxyribonucleïnezuur, is de basis van ons bestaan. Het maakt wie we zijn, het maakt de mensheid en het maakt wie onze vijanden zijn: virussen bijvoorbeeld. Zolang ons DNA superieur is aan het DNA van onze dagelijkse vijanden zal de mensheid blijven bestaan. We hebben onze vijanden al een grote slag toegebracht. De mensheid heeft een bewustzijn en kan nadenken over alles wat er leeft en beweegt om ons heen.’ Vonbruck bleef even stil. Zijn woorden bleven hangen in de zaal en drongen volledig door tot zijn studenten. Na de korte stilte vervolgde hij: ‘Wat is het belangrijkste wat de wetenschap kan betekenen voor de mensheid? Het uitbannen van gevaren zoals ziektes. En de basis daarvan ligt uiteindelijk in het DNA. Ik ga jullie meenemen in de belangrijkste ontwikkelingen van de afgelopen honderddertig jaar, en vervolgens naar de laatste ontdekkingen en ontwikkelingen. We zijn al heel ver. Binnenkort hebben we het hele DNA van de mensheid ontcijferd. Daar gaan jullie aan meewerken.’ Doodstil was het in de zaal. Iedereen luisterde vol bewondering en met volle concentratie en was opgewonden over hetgeen wat komen ging.

∞ ∞ ∞

Vonbruck vervolgde met het omhooghouden van een zakje met daarin een witte pasta. ‘Wie weet wat dit is,’ vroeg hij. Alsof ze op school zaten gingen
meerdere vingers omhoog. Ook Maaike hield haar vinger in de lucht. ‘Sorry, ik weet uw naam nog niet goed, maar wat is het antwoord?’ vroeg Vonbruck haar. Een beetje aarzelend antwoordde Maaike: ‘Pus of etter?’ Ze voelde dat ze het warm kreeg. Vonbruck had haar als eerste het woord gegeven. ‘Waarom denk jeDe Biomens dat ik dit meegenomen heb?’ vervolgde Vonbruck. Maaike voelde dat ze bloosde. Ze had het gevoel dat haar hoofd volledig rood was aangelopen. Iedereen kon het zien. Ze raapte alle moed bij elkaar en antwoordde hakkelend verder: ‘Hieruit kunnen de witte bloedlichamen gehaald worden, oftewel de leukocyten. Hieruit wist Johann Friedrich Miescher de DNA-stof te zuiveren.’ Maaike wilde indruk maken op Vonbruck en liet blijken de opgegeven literatuur goed gelezen te hebben. Dit werkte, merkte Maaike doordat Vonbruck haar complimenteerde: ‘Heel goed. De basis van de DNA ligt bij Johann Friedrich Miescher. Ik beschouw hem als grondlegger ervan. Ook al is hij niet veel verder gekomen en duurde het tientallen jaren voordat een volgende wetenschappelijke stap gezet werd. Zonder hem zou het veel langer geduurd hebben. Mogelijk zouden we nu niet aan de vooravond staan van de volledige DNA-kaart van de mens. Laten we een rondje maken waarbij elk van jullie kort aangeeft wat jullie doorgenomen hebben en misschien hebben jullie vragen. Laat ik beginnen bij u.’ Hij wees weer naar Maaike. ‘En misschien kunnen jullie beginnen met jullie naam, u heeft hier nog geen antwoord op gegeven,’ gaf Vonbruck aan. Maaike voelde haar hoofd gloeien alsof het vol zat met hete kolen. Dit moest Vonbruck duidelijk kunnen zien. Verlegen zette Maaike zich schrap om te antwoorden: ‘Maaike is mijn naam.’ ‘Wat een mooie naam, Maaike. En heb je ook een achternaam?’ onderbrak Vonbruck. Charmant speelde hij met de emoties van Maaike. Eigenlijk had Maaike door de grond willen zakken, de zaal willen verlaten, maar dat kon niet. ‘Maaike van Doorn,’ antwoordde ze moeizaam. En vervolgde met wat ze bestudeerd had en wat ze reeds in haar studie had gedaan. Opgelucht dat ze klaar was zag ze dat Karin, die naast haar zat, verderging.

Lees over de belevenissen van de biomens.
Hoe handelt de oprichter en eigenaar van de kloonfaciliteiten?

Hier te koop