Hoe handelt de oprichter en eigenaar van de kloonfaciliteiten?

De BiomensDe lichten gingen aan en alle journalisten stonden op. De stoelen voor Maaike waren leeg, waardoor Elwaldus oog in oog kwam te staan met Maaike. Maaike bleef staan terwijl de zaal leegstroomde. Ewaldus liep naar haar toe. Bij haar gekomen stak hij zijn hand uit. Maaike pakte de hand om hem te begroeten. Bij het schudden van de handen voelde ze een tinteling van opwinding. Tegelijkertijd besefte ze dat vakinhoudelijk en vanuit haar journalistieke oogpunt dit de man was tegen wie ze in artikelen vocht. ‘Ondanks onze gemeenschappelijke achtergrond en werk hebben we elkaar nog nooit ontmoet. Ewaldus is mijn naam,’ zei hij met een elegante en rustige stem. Van zijn vermoeidheid was na de adrenalinestoot van de
persconferentie niets meer te bekennen. ‘Maaike van Doorn van het blad Science,’ antwoordde Maaike, ‘volgens mij hebben wij elkaar inderdaad nog nooit ontmoet. Ik heb altijd te maken gehad met Gerard. Ik heb hem een aantal malen geïnterviewd. Tragisch dat juist zo’n vriendelijke man zo’n zwaar ongeluk krijgt.’ ‘Ja, in gedachten zijn we allemaal bij Gerard en zijn familie,’ ging Ewaldus verder. Maaike vond de moed om de moeilijke vraag te stellen: ‘Negen jaar geleden was toch de eerste keer dat er een foutieve test is geweest? De enige tot nu toe? En wat is er waar van de geruchten dat deze De Biomensvierjarige Biomens is ontsnapt en dood in het bos is teruggevonden?’ Ewaldus raakte van zijn stuk. Niet zozeer door de vragen, maar door Maaike. Hij leek haar te herkennen. Maar waar en hoe kon hij niet plaatsen in zijn herinneringen. Dit maakte hem onzeker. Maaike was iemand om voor op te passen. Een intelligente vrouw, een van de weinige journalisten die ook inhoudelijk wist waar het om ging bij de productie van Biomensen. Hij besloot tijd te winnen: ‘Kunnen we morgenmiddag afspreken voor een interview. Het is vandaag een hectische en drukke dag geweest. Ik wil de familie van Gerard nog bezoeken. Morgenmiddag om twee uur? Schikt je dat?’ Door deze wending was Maaike weer overdonderd en het enige wat ze antwoordde was: ‘Ja prima, tot morgen.’ Ze namen afscheid alsof ze oude bekenden waren, maar niet wetende waarvan. Maaike liep de zaal uit, verliet het gebouw, stapte in haar auto en reed naar huis.

Lees over de belevenissen van de biomens
Maak kennis met de onderzoeksjournaliste

Hier te koop