Belevenissen van De Biomens

. . . Snel werkte hij het eten dat op de schaal lag naar binnen. Hij voelde zich er scherper en sterker door. Zonder al te veel aarzeling ging hij naar de hoek van zijn hok. Gehurkt ging hij voor het traliewerk zitten. Met evenveel voorzichtigheid als de eerste keer voelde hij met zijn vinger aan een van de drie staven. Weer voelde hij het vieze spul. Het voelde wederom koud aan. Daarna tastte hij in een van de holtes van de muur. Weer De Biomenshetzelfde gevoel als de eerste keer. Er zat een kleine ruimte tussen de drie staven en de holtes van de muur. Hij stond op en pakte met beide handen een tralie. Met een lichte beweging merkte hij dat er beweging zat in het traliewerk. Zonder dat hij wist waarom trok hij in een keer hard met beide handen. Hij schrok van de actie en liet direct het traliewerk los. Een ferme echo ging er door het traliewerk en hij stoof van schrik naar zijn bed in de andere hoek van de cel. Ineengedoken bleef hij een tijdje zitten. De nieuwsgierigheid won het van de angst. En langzaamaan ging hij weer naar de hoek van het hok. Staande pakte hij wederom met twee handen de tralies. Nu trok hij minder hard. Het traliewerk schudde. Vervolgens trok hij wat harder. Er ontstond een zachte echo. Door echt hard te trekken aan het traliewerk hoorde hij een zwaardere echo in het traliewerk. Hij ging er zo in op dat hij de naderende korte klikken snel gevolgd door echoënde klikken niet opmerkte. Totdat ze heel dichtbij waren. Hij stoof weer naar zijn bed. Hij zat er net toen de twee witte mannen en het karretje verschenen. Er moest iets aan hem te zien zijn. Dit bemerkte hij en hij hield zich zo rustig mogelijk. . .

∞ ∞ ∞

. . . De twee witte mannen met het karretje stopten en keken hem onderzoekend aan. Ze vonden hem er vreemd uitzien. Hij kwam onrustig en schichtig over. Ondertussen was het hekwerk weer opengegaan. Er was weer geen klik te horen geweest. Een van de witte mannen kwam naar binnen. Hij keek hem aandachtig aan. Vervolgens pakte hij zijn pols. Hield deze een tijdje vast. Daarna pakte hij de lege schaal en liep naar de De Biomensandere witte man. Ze overlegden en keken in het digitale logboek. Meteen werden ze gerustgesteld. Ze lazen dat er deze ochtend een bloedmonster was afgenomen. Dat verklaarde alles. Met geruststellende geluiden pakte de ene witte man een tetra-achtige vorm uit het karretje en liep weer naar binnen. Hij gaf het aan hem en liep weer naar buiten. Het traliewerk ging dicht. Wederom zonder een echoënde klik. Het was hem meteen helder. Vanaf een afstand zag hij duidelijk dat er een ruimte zat tussen de drie staven en de muur. De twee witte mannen hadden niets gemerkt en waren alweer vertrokken. Direct ging hij naar het traliewerk om het vreemde verschijnsel verder te onderzoeken. . .

Maak kennis met de onderzoeksjournaliste
Hoe de oprichter en eigenaar van de kloonfaciliteiten handelt?

Hier te koop