Auteur

De titel Biomens was het eerste concrete

Jan-Hubert van RensenVan jongs af houden maatschappelijke ontwikkelingen me bezig. Toen ik zestien was ben ik gestart met het schrijven van een boek over klonen en wat dit betekent voor ons als mens. Na ruim dertig jaar heb ik het boek voltooid. In het boek zijn we in staat om Biomensen te kweken in grote kweekfaciliteiten. Biomensen zijn mensen zonder bewustzijn en de ideale ‘robot’ die we kunnen laten doen wat we willen. Wat als er bij het kweken iets fout gaat? Wat als er toch Biomensen met bewustzijn op de wereld komen? In het spannende boek De Biomens gaat er iets fout. Eén van de gekweekte Biomensen heeft wel bewustzijn. Hoe gaat de eigenaar/oprichter van het kweekbedrijf ermee om? Komt de onderzoeksjournalist achter de waarheid en wat beleeft en ervaart deze Biomens, die wel bewustzijn heeft, zelf? Een spannende thriller vol leesplezier.

Hier te koop

Afzetten tegen de “literatuur-maffia”

Als middelbare scholier zette ik me af tegen wat ik de literatuur-maffia noemde. We moesten literair verantwoorde boeken lezen. We moesten ze analyseren en een verslag maken van wat bijvoorbeeld het wereldbeeld was van de schrijver. Dat je boeken gewoon wilde lezen omdat het een goed verhaal was mocht niet. Als tegendraadse puber ging ik daartegen in en las boeken zoals ‘De Naam van de Roos’ of ‘The Lord of the Rings’ en zette deze op mijn examenlijst. De examens daarover waren op zijn zachtst gezegd bijzonder.

Om te bewijzen dat de docenten Nederlands ongelijk hadden wilde ik zelf een boek schrijven. Een verhaal met spanning en avontuur. Gewoon een De Biomensboek dat met plezier gelezen wordt, zonder literair gedoe. Ik had snel een onderwerp en een verhaal. Het zou gaan over gekloonde mensen zonder bewustzijn: Biomensen. Door een fout heeft één Biomens wel bewustzijn. Zijn ervaringen en belevingen wilde ik verwoorden vanuit hem zelf. Dit bleek iets te hoog gegrepen voor me. Hoe schrijf je een verhaal dat door iemand verteld wordt die geen woorden kent? Een eerste hoofdstuk is me gelukt. De uitdraai van de matrixprinter uit de jaren tachtig van de vorige eeuw heb ik nog. Verder kwam ik niet.

Hier zijn een aantal fragmenten te lezen.

Download hier de eerste versie uit 1983.

Het verhaal De Biomens heeft me nooit losgelaten

Het verhaal zelf heeft me nooit losgelaten. Diverse pogingen heb ik in de loop der jaren gedaan. Totdat ik een vorm vond waarmee de woorden al schrijvende vanzelf kwamen. Het verhaal kwam vanzelf op papier toen ik ontdekte dat het zich prima leende voor een thriller. De afgelopen jaren zijn er momenten geweest dat er grote sprongen gemaakt werden met de voltooiing van het verhaal. Op vakantie, tijdens de middagslaapjes van onze peuters, waren de momenten dat het manuscript groeide.

Nu het verhaal af is kan ik de literatuur-maffia in één ding gelijk geven. Er zit een maatschappelijk thema in: wat vinden we verantwoord en aanvaardbaar met betrekking tot het klonen van levende wezens en mensen? En kunnen we iets aan de ontwikkeling doen? Het boek De Biomens beschrijft een in mijn ogen absurde wereld. Maar dat zouden onze overgrootouders ook van onze huidige tijd vinden. De hele dag maar turen naar en bezig zijn met een klein schermpje. Voor mij zijn Biomensen ondenkbaar, maar een variant kan in de toekomst de gewoonste zaak van alledag zijn.